Als je naam een kleur heeft
Net in een nieuw jaar, waarin iedereen nog bezig is om de goede voornemens met een glimlach aan te gaan, gaat de telefoon. Ze slaapt en het zal niet meer lang duren.
Twee weken geleden was ik bij jou. We hadden gelachen, gekletst en foto’s gekeken. Gepraat over vroeger. We kennen elkaar al meer dan 40 jaar. Ik ging mee als model. Jij knipte mijn blonde haren in een pittige bobline. Het heeft gesneeuwd. Alles is zuiver en puur.
Het is vroeg, 6.45 uur, wanneer de telefoon gaat. Voorzichtig rij ik op de snelweg met de Rolling Stones: I see a red door and I want it painted black. Die komt binnen, er biggelt een traan over mijn wang. 45 minuten later sta ik aan je bed.
De arts heeft net de papieren ingevuld en we gaan je wassen en kleden je aan met het nieuwe colletje en een leuk vest. Lekker zacht en warm. Natuurlijk föhnen we je haar. En krijg je rode lippenstift op en een geurtje. Alles in stijl. Je geeft een zachte glimlach.
We bestellen vrolijke bloemen bij de bloemist voor morgen. Je houdt zo van kleur en geur. En van leven. Dat is nu alweer voorbij. Vandaag is rood, de kleur van jouw lippen. Alle dagen sneeuwt het. De post kon de kaarten niet op tijd bezorgen, dus het is ook digitaal verstuurd. Alles in rep en roer. Wat heb ik deze week vaak gezegd: Wat is de wereld mooi wanneer ze zuiver is met al die sneeuw.