Als je moeder in het Covid-huis komt te overlijden is dat al kippenvel.
Maar het eerste wat de zoon vertelt is, dat ze de laatste dagen onder de mensen was. Ze hadden nagenoeg allemaal Covid in dit verzorgingstehuis. In dat geval worden ze niet opgesloten in hun kamer. In dit verzorgingshuis had ze het fijn gehad. De laatste jaren van haar leven.
De eerste corona-golf had zijn sporen achtergelaten. En de tweede lock-down ervaarde zij als een ramp. Helaas, net als heel Nederland: niets aan te doen. Echter, je hart huilt, wanneer uit het gezin van 6 kinderen slechts 1 persoon bij moeder langs kan komen. Op zondagochtend werd de familie gebeld: het ging de andere kant op. Of ze konden komen. En ze kwamen, met z’n allen naar Mam, alsook een geweldige schoonmoeder.
Dochter was reeds besmet, dus zij mocht met haar bloten handen en zonder kapje op bij de laatste adem van haar Moeder zijn. En dat was voor haar zó fijn. Net als voor Mam, want ze was niet alleen.. en hand in hand met haar dochter, zonder dat daar handschoenen aan te pas hoefden te komen, verliet de ziel haar lichaam. De andere kinderen staan buiten voor het raam in de sneeuw. Toen werd ik gebeld, want bij het Covid-huis moeten de overledenen zo spoedig mogelijk opgehaald worden.
De plekken zijn schaars en de vraag is groot. Ik heb mevrouw op laten halen door het Covid-verzorgingsteam. Waar ze Covid-proof is gekleed. Zelfs de zogeheten Corona-coupe staat beter dan haar ‘normale’ haardracht, vertelden de kinderen mij.
In het kleine plaatsje was de mooie kerk met stilte-ruimte al vergeven. Een Zoom-gesprek met z’n allen volgde de dag erna: “We moeten uitwijken naar de aula in het volgende dorp… Of toch?” Ik vraag de kinderen waar ze wonen en geef aan dat er ook een mogelijkheid is om thuis op te baren.
Ja, Mam mag komen logeren! Mijn geluk kan niet op, de zoon heeft een perfecte ruimte achter de woning waar we de mooiste logeer kamer klaarmaken voor Mam. Met kamerschermen, kaarsjes, krukjes en bloemen. De fakkels buiten branden in de sneeuw, In de namiddag dat we toch de Corona-proof condoleance houden.
We werken met pennenbakjes om de pennen schoon te houden en houden anderhalve meter doorloop aan evenals veel ventilatie en de nodige desinfecterende pompjes.
Dan krijg ik de vraag: “Mogen we echt niet handen schudden?” Nee, helaas.
Maar iedereen die een groet wil brengen aan deze fantastische vrouw heeft de mogelijkheid gekregen. En het is hartverwarmend om haar kinderen en aangetrouwde kinderen op afstand voor het eerst samen te zien. Want sinds het overlijden van Mam op zondagochtend toen ze voor haar raam buiten stonden was dat nog niet gebeurd.
Deze avond was hard nodig. Het samenzijn in Coronatijd, als het maar half kan, dan moet het. Want verdriet moet gedeeld worden om verder te kunnen helen.
